• Home
• Reisverslagen
• Foto's
• Contact

Molweni Dutch people,

Vandaag is het al weer drie maanden geleden dat ik mijn laatste kaatswedstrijd van het seizoen had, en samen met Gerieke en Afke een heel mooi jaar hebben afgesloten. Ik had van hun en van veel van jullie een A4tje gekregen dat mooi gebundeld is als een boek met allemaal leuke herinneringen en lieve woorden voor mee op reis. Ook is het al weer drie maanden geleden dat ik savonds op verjaardag ging bij mijn lieve vriendinnetje Grada en ondertussen nog ergens tijd vond om al mijn spullen klaar te leggen voor de grote reis. Dan lijkt de tijd toch wel heel snel te gaan.

Morgen zal het dan ook precies drie maanden geleden zijn dat ik thuis afscheid nam van mijn pake, die daar stiekem (en niet alleen stiekem) toch wel een beetje verdrietig om was. En telefonisch met mijn beppe van wie haar kleinkind opeens bedacht zo lang zo ver weg te gaan. Om vervolgens naar het vliegveld te rijden met mijn ouders en mijn ‘kleine’ broertje. Heel spannend kan ik me nog herinneren om dan ook nog stom verbaast mijn lieve vrienden daar aan te treffen en dan ook nog denkend ‘nee dat kan toch niet Hille zijn, nee ik zie het verkeerd’. Om uiteindelijk met wat grapjes en tranen afscheid te nemen.

 Stoer of Stoer               Een vrouw met bloemkool op hoofd

Vandaag zal ik over 81 dagen al weer op het vliegveld staan om mijn mooie bruine huidje te showen. En nu ik toch even bezig ben met cijfers, is het ook nog precies één week dat ik, Grada, Anne en Hille van het vliegveld van Port Elizabeth mag halen. Om hier gezamenlijk 28 hele leuke dagen te zullen hebben. We hebben een paar dingen al gepland, zo gaan we rond oud en nieuw naar Kaapstad om daar om 12 savonds het vuurwerk de lucht in te zien gaan. En gaan we een paar dagen later naar Robbeneiland, waar Nelson Mandela 18 jaar gevangen heeft gezeten. (ja ik heb even mijn huiswerk gedaan, voor het precieze aantal jaren). Ik heb een auto gehuurd voor de hele periode, zodat ze een goed beeld van het land zullen krijgen en kunnen zien waar ik werk en hoe groot de verschillend tussen blank en donker & arm en rijk hier zijn!

Maar even terug naar wat ik hier allemaal uitspook. Allereerst was het zaterdag Sinterklaas, jaja door de jaren heen is de bevolking hier in Port Alfred bekend geraakt met het begrip Sinterklaas! Dus toen ik vrijdag met Marloes de stad in ging om een kadootje te kopen, waren ze heel behulpzaam en vroegen wat ons budget was. Heel grappig, er hebben hier namelijk door de jaren heen al zo veel studenten gezeten met de zelfde vraag wat ga ik halen voor Sinterklaas dat ze me soort van al hadden verwacht vrijdag.  Zaterdag ben ik dan ook eerst met Sandra, Marloes en Nico naar de Linkss geweest om even heerlijk te dineren (tipsy steak, Sandra zei probeer eens wat nieuws, dus ik heb deze keer de alom bekende Kudu steak laten staan en eens wat anders geprobeerd) Om vervolgens rond half acht te starten met onze variatie op Sinterklazen. We gingen dobbelen en iedereen had voor 50 Rand (alias 5 euro) kadootjes gekocht om vervolgens aan het eind van de avond niet te weten wat je zult krijgen. Hier mijn kadootjes;

      Een voetbal                                        Een kleurboek                           Een leeuwbeeldje

Verder vind ik het nog steeds een ontzettend leuk iets, dat de kinderen op mijn crèche nog altijd mijn naam kennen (naja dat denken ze), elke dinsdag als ik het ‘schoolplein’ op loop is het eerst wat ze roepen Maaike, Maaike Jackson (alias Michael Jackson). Ik heb daar dinsdag mijn laatste training gegeven voor de vakantie. Nu moet ik deze kindjes een maand missen. Spijtig Spijtig!

Tonguitsteekmomentje                              Mijn mannen                            Leuke zonnebril, Nieuw?

Daarnaast nog een leuk feitje is dat ik hier samen met Mariëlle waarschijnlijk de trouwste pizza klanten hier in Port Alfred (en omstreken) zijn geworden (ach dat waarschijnlijk kan er eigenlijk wel tussen uit). Ik zal me even verder verklaren over dit feitje; het is namelijk zo dat wanner ik voor de verandering (ga uit van zo’n 2 x per  week) weer eens naar de Debonairs bel voor pizza’s dan zeg ik mijn telefoonnummer en dan zeggen ze Oooh You are Mica (ik moest ooit in een ver verleden mijn naam spellen en dit hebben ze toen verstaan), living at 21 Princess Avenue, Yes that’s me! En half uurtje later komen inmiddels ook de bekende pizzabezorgers onze pizzatjes ( en hun charmes om een heel verhaal tegen je te beginnen, terwijl wij alleen maar denken Hallo de pizza’s worden koud) afleveren. Zwaar leven hebben we ook, ik weet het!

Koe op de weg, Ach ik ben het langzamerhand gewend!

Owja nog één grappig feitje, af en toe spreek ik met Rose Afrikaans. En vanmiddag hadden wij ook weer zo’n momentje (als je heel goed luistert is het prima te verstaan en lijkt het sprekend op Nederlands) We hadden het over woensdag dat dan de Chippendales te bewonderen zijn in de Lounge (discotheek) en toen zei Rose dit; Ja vraag je huisgenoten even of ze mee willen om deze manmensen te bewonderen. Nou ik kwam dus niet meer bij. Ze zeggen hier dus niet mannen of vrouwen, maar manmensen of vrouwmensen!

Ik hoop snel weer wat van jullie te horen en iedereen die kaartjes heeft gestuurd en hier allemaal al bij mij aan de muur hangen, super bedankt, het is elke dag weer leuk als er een kaartje in mijn postvakje ligt !!

Liefs, Maaike 

Ps. Beppe ik probeer zo snel mogelijk weer een kaartje met wat foto's te sturen, ik heb die van Beppe ook al binnen!

Laatst vernieuwd: 07 Dec 2009 om 17:18

Commentaren