Nog 28 dagen te gaan!

Weer even een update van mijn ervaringen hier.

Ik ben inmiddels al weer druk aan het stagelopen en bevalt me prima. Omdat Child Welfare een maand dicht is geweest rond oud en nieuw, ligt er na deze vakantie veel werk klaar voor ons. Veel mensen komen langs met problemen en er moeten veel rapporten worden geschreven. Laat ik daar nou net van houden om lekker druk bezig te gaan, dus komt prima uit! Ik houdt me momenteel  dan ook bezig met het schrijven van 16 (2) rapporten waarin ik na ga of de pleeggezinnen na twee jaar nog steeds voldoen aan de eisen van een pleegouder en of het kind een goede stabiele thuisbasis heeft hier. Ik kijk of de vergoeding elke maand word besteeds aan de juiste dingen en kijk schoolrapporten om de ontwikkeling van het kind in de gaten te houden. Daarnaast heb ik een gesprek met de pleegouder en het kind. Als alles goed is en het kind en de ouder voelt zich er goed bij, dan schrijf ik een adviesrapport voor een verlening van 2 jaar.

Vorige week vrijdag heb ik Hille weer op het vliegtuig gezet richting huis. Moet voor hem wel raar zijn om na ander halve maand weer terug te gaan naar Nederland. Hij was inmiddels goed aan het warme weer gewend en had ook al een goed idee hoe de cultuur in elkaar steekt (niet te vergelijken met Nederland) . Ik had hem nog een dag mee genomen naar mijn werk. Zo hebben we eerst in de morgen op de creché doorgebracht, wat hij in mijn ogen toch wel heel mooi vond om te doen. Hij heeft ook nog beetje aan kracht training kunnen doen, want hij werd door de kinderen als een soort van klimrek gebruikt ;) Leuk om te zien.

Rond half 2 werden we opgehaald door Zelda die ons bij Rose zou brengen. Toen vielen we eigenlijk meteen in een ander deel van mijn stage. Er moest een meisje terug naar haar familie (eigenlijk tegen de wil van de social worker in) Ze was namelijk geplaatst bij een pleeggezin waar ze het ontzettend goed had, haar eigen ouders waren alcohol verslaafd en zorgden niet goed voor dit kindje. Omdat Child Welfare vind dat kinderen altijd de mogelijkheid moeten hebben en ouders de kans moeten krijgen om voor hun eigenlijk kinderen te zorgen wouden we de ouders nog een kans geven (met toezicht).

Dus toen de ‘blanke’ pleegouders het kindje bij ons kwamen brengen was het afscheid hart verscheurend. Het meisje had in korte tijd een sterke band met het gezin opgebouwd en dat was aan alles te merken. Toen de pleegouders vertrokken, keken we elkaar aan met de gedachte, is dit wel de juiste beslissing. Dit was een vrij emotioneel moment (en voor Hille waarschijnlijk iets om niet te vergeten, hoe moeilijk beslissingen nemen over en voor een ander mens kan zijn). Het meisje heeft de rit naar haar huis alleen maar gehuild en Rose heeft besloten eerst alleen te gaan praten met de moeder. Die uiteindelijk liet blijken dat ze niet eens zo veel om het kindje gaf en ook wel blij was met geld ipv. het kind. 'Kan ik anders het geld (de vergoeding) niet houden en dan mogen de andere mensen het kindje wel opvoeden' Dus toen Rose voorstelde om het kindje bij haar pleegouders te laten vond de moeder dit wel prima en kreeg daarvoor van ons voor drie maanden een voedselbon. Raar hoe ouders soms over hun kinderen denken, toch? Uiteindelijk heeft de pleegmoeder haar ‘dochtertje’ weer opgehaald en het kindje stopte met huilen. Een mooi einde van een lange vermoeide vrij emotionele dag.

Daarnaast heb ik begin deze week een huisbezoek gedaan samen met onze vertaler (Rose was even weg) en omdat we dan geen vervoer hadden, had Gladys de politie even gebeld om ons te brengen. De politie had dit even anders begrepen en dacht dat ze mee moesten op een huisbezoek en hadden daarom maar een tweepersoons auto mee genomen. Enige optie die restte was in de gevangenisbak achter op de auto. En aangezien ik mijn hand daar niet voor omdraai zat ik de hele weg richting de Township met een politieman achter de tralies. Die politieman vond een blonde vrouw natuurlijk ontzettend interessant en bleef er maar op aan hammeren dat ik hem wel even mee naar Nederland kon nemen, kon hij wel bij mij wonen en zo (Mannen ). Daar aangekomen bleek het probleem al te zijn opgelost. We moesten er heen omdat de moeder haar kind niet naar het ziekenhuis wou brengen terwijl dat wel nodig was (HIV medicijnen halen) maar daar aangekomen had ze de boodschap al begrepen en was al onderweg.

Donderdagmorgen had ik verder mijn allerlaatste beoordelingsmoment voor mijn stage hier in Zuid Afrika. En kan jullie vertellen ik heb mijn derde periode heb afgesloten met een 9! Overal gezien worden dan de 3 cijfers gemiddeld genomen en dat cijfer gaat straks naar Nederland ----:> 8.3. Ben er ontzettend blij mee, ondanks dat ik me toch altijd afvraag en met mijn leraren/supervisors in discussie ga hoe ze nou eigenlijk bij zo’n cijfer komen. Why are you giving me a 8.1 and not a 7.5?

En zo stond er dan ook in mijn evaluatie: Maaike is an extremely intelligent young lady, eager to please and prepared to take on any work task; strong personality. Able to voice opinion clearly and directly. Most important she needs to accept praise when it is duly given. She still struggles to accept praise and will try to argue her way into a lower mark. She needs to have faith I supervisors and that they know what they are doing. Om het laatste stukje hebben we nog ontzettend gelachen

Verder heb ik gister avond bij Rose geslapen, en sinds tijden weer eens lekker voor de televisie gezeten (en dat voor iemand die in Nederland televisie verslaafd was). Haar man was te vissen die avond en daarom gingen we samen met haar twee zoontjes voor de tv lekker pizza eten. Toen de kindjes op bed gedaan en heb ik met Rose, Desperite House wifes gezien (nieuwe seizoen). Een echte chill avond, daar was ik even aan toe zeg!

Owja  en omdat ik altijd vrij gewone alledaagse verslagen schrijf wil ik in dit verslag toch even de moeite nemen om een punt te maken! Hier even een quote die ik al tijdje op mijn hyves heb staan en laatst ook bij Afke in haar msn naam zag staan; Beter onvolmaakt en echt, dan gemaakt volmaakt.  Want er blijken mensen op afstand te weten hoe mijn leven er uit moet zien. Terwijl ik met 21 jaar levens ervaring dat prima zelf in kan vullen! Ik weet het verschil tussen wat ik echt wil en wat gezien kan worden als een uitprobeersel. En dit is zeker geen uitprobeersel, Punt

Tot snel,

Liefs Maaike