Ik wil helemaal geen blog – deel II

Het vorige verhaal voor dit blog schreef ik vier maanden geleden. Vier maanden waarin ik geen letter op papier kreeg. Waarin ik wist: ik wil niet schrijven. Ik durf niet. Niet over mezelf. En vooral: het is onbelangrijk wat ik schrijf. Niemand wil het lezen.

Vaak vergat ik dat dit blog bestond. En als ik er wel aan dacht, herinnerde ik me mijn eerste verhaal, nu bijna twee jaar terug. Ik wil helemaal geen blog, schreef ik toen. Precies. Deze site is geworden wat ik destijds vreesde. Zo’n verlaten plek, sip wachtend op wat nooit meer dan een enkeling zal zijn.

Vorige week sprak ik met S uit mijn boekenclub. Ja, schrijven is eng, zei ze nadat ik mijn twijfels deelde. Vooral als je je best doet, voegde ze eraan toe. Ze snapte me dus best, zei S. Ze schonk me nog wat wijn in en vertelde over het boek dat ze schreef en over het essay dat ze die dag had voltooid.

Fuck, dacht ik. Zij wel.

Ik fietste vanochtend naar mijn werk, de zon in mijn haren, de lente maakte alles licht. En daar was het. Zin. Zin om te schrijven. Wat eerst zo zwaar voelde, dwarrelde nu losjes door mijn hoofd. Ik wist: het interesseert niemand wat ik schrijf. Ik kan schrijven wat ik wil.

By | 2017-05-26T22:12:51+00:00 April 6th, 2017|Categories: Andere verhalen|Tags: , |4 Comments

4 Comments

  1. Shirley April 8, 2017 at 22:32 - Reply

    Ik heb het gelezen. Is dat in dit geval goed of slecht? Wat mij betreft maakt het niets uit als het lang stil blijft. Schrijven moet vooral leuk blijven.

    • Maaike Wind May 27, 2017 at 18:05 - Reply

      Ha, mooi zo :)

  2. Willemijn June 5, 2017 at 22:01 - Reply

    Leuk Maaike!

    • Maaike Wind June 10, 2017 at 10:38 - Reply

      Dank je!

Leave A Comment