Hardlopen in het donker

De Nieuwe Boteringestraat, een donderdagavond in november. Stilte. Kou. Duisternis. Ik graai in de zak van mijn joggingbroek. Telefoon. Oordopjes. Spotify. Lose Yourself van Eminem. Play.

Hardlopen in het donker. Alleen. Ik zie de stad maar ik hoor er niet bij. Ik voel me onzichtbaar. Anoniem. Groningen als decor. Een vol restaurant. Huiskamers. Een student op een fiets. Een man met een hond.

Ik zie hen.

Zij mij niet.

Rennen is zwaar. Een gevecht. Elke keer. Maar de duisternis helpt. In het donker schiet de stoep veel sneller onder me door. De Korreweg. Queen, Don’t Stop Me Now. De brug over het kanaal. Vier kilometer gehad. Nog tweeënhalf te gaan.

Het Oosterpark. Het park op de plek waar vroeger het Oosterparkstadion stond. Uitgestorven is het hier. En stikdonker. Geen enkele lantaarnpaal. Om het park heen hangt een oranje gloed. Een cirkel van licht. De stad.

Born to Run. Bruce Springsteen. Perfect voor dit moment. Sneller dan. Eindelijk. Links. Rechts. Links. Rechts. Moeiteloos. Ik zie dat ik ren maar ik voel het niet. De grond onder mijn voeten verdwijnt.

Drie minuten lang gaat alles vanzelf.

By | 2017-05-26T22:12:52+00:00 December 7th, 2015|Categories: Andere verhalen|Tags: , |4 Comments

4 Comments

  1. J. December 14, 2015 at 14:24 - Reply

    Mooi omschreven, net of je meeloopt met jou.

    • Maaike Wind May 4, 2016 at 16:24 - Reply

      Hey, dank je!

  2. Pyt Dillingh May 10, 2016 at 22:55 - Reply

    Ik heb het mij vaker afgevraagd: Waarom gaat iemand (hard-)lopen met telefoon, oordopjes en spotify.

    • Maaike Wind May 10, 2016 at 23:08 - Reply

      Ik doe dat omdat ik het heerlijk vind om te rennen terwijl ik naar muziek luister. Fijn, zo’n ritme waar ik me in kan verliezen. En als het zwaar wordt, helpt muziek al helemaal.

Leave A Comment