De marathon van Berlijn

Waar blijft ze nu? Ik zit op een betonblok, buiten, naast het immense glazen hoofdstation van Berlijn. Overal lopen ze, de renners van net, sommigen energiek, alsof er niets is gebeurd, anderen sjokken traag voorbij. Ah, kijk, daar is ze al. Langzaam strompelt vriendin M naar me toe. “Ik doe dit nooit weer”, zegt ze.

Zondag 27 september 2015. De marathon van Berlijn. We zijn er allebei voor eerst bij. M loopt, ik kijk toe. M had me van te voren gewaarschuwd. Misschien kan ik de dag na de marathon niet meer lopen, had ze gezegd. Geeft niets, reageerde ik. Het is immers Berlijn, als je niet meer lopen kunt, gaan we bier drinken op een terras.

Veel renners, kleuren en emoties bij kilometer 22 van de marathon van Berlijn.

Zo veel renners, zo veel kleuren en zo veel te zien bij kilometer 22 van de marathon van Berlijn.

Bij kilometer 22, net over de helft, sta ik langs de kant. Ik zoek M, maar het is moeilijk, zo veel renners, zo veel kleuren, zo veel te zien. Wat moet het gaaf zijn om hier aan mee te doen, denk ik. Ik zie M pas als ze me al is gepasseerd. Ik schreeuw haar naam, ze kijkt om, lacht, zwaait en rent door.

Dik een uur heb ik nu, om binnendoor naar kilometer 34 te wandelen. Berlijn is prachtig. Het is koud maar de zon straalt, net als M die mooi op schema arriveert. Deze tweede keer zie ik haar direct. M rent naar me toe. Ze kijkt blij. “Ik ga het halen”, zegt ze beslist. Vol ontzag kijk ik haar na. Wat heel gaaf dat ze dit kan.

Waarom kan ik dit niet?

Kilometer 34 tijdens de marathon van Berlijn.

Bananen en appels bij kilometer 34 van de marathon van Berlijn.

Maandag. De dag erop. Traplopen gaat klote, vooral naar beneden, maar verder heeft M nauwelijks last van de ruim 42 kilometer die ze gisteren rende. Uren wandelen we door Berlijn. We zien hipsters rond Rosenthaler Platz, chique brede straten in Prenzlauer Berg en vele kroegen in het ruigere Kreuzberg.

M is milder dan gisteren. “Het ging eigenlijk best goed”, zegt ze. “Alleen die laatste zes, zeven kilometer, dat was een hel.” Ik denk aan de 4 Mijl die ik over twee weken ga lopen, vrijwel ongetraind. Dat ik al weken vrees dat ik die 6,4 kilometer van Haren naar de Vismarkt in Groningen niet ga halen, voelt ineens belachelijk.

“Ik wil dat ik het ook kan”, zeg ik tegen M. “Zo’n marathon, bedoel ik.”

“Ja!”, roept M. “Dat kun jij ook! Ga trainen en zoek een leuke uit. Volgend najaar, ergens in een mooi land. Dan kom ik jou dan aanmoedigen.”

Ik kijk naar haar. Ze kijkt serieus. “Nee”, zeg ik. “Ik doe het alleen als jij dan ook zelf weer mee loopt.”

M begint te lachen. “Dat is goed.”

By | 2017-05-26T22:12:52+00:00 October 31st, 2015|Categories: Andere verhalen|Tags: , |2 Comments

2 Comments

  1. J. December 14, 2015 at 14:25 - Reply

    marathon gaat je zeker lukken!

    • Maaike Wind May 4, 2016 at 16:26 - Reply

      Nou, ik vind het knap spannend. Maar ik ga m’n best doen.

Leave A Comment