De boot naar Schiermonnikoog gaat altijd

Als die boot maandag nu maar gaat, dacht ik. Het was zaterdag 25 juli en ik was onderweg naar Utrecht. Het waaide. Het waaide zo hard dat ik het stuur van mijn oude Nissan Micra met twee handen vast had geklemd en dan nog durfde ik niet uit te sluiten dat ik van de snelweg zou worden geblazen. Eenmaal in Utrecht wist ik met moeite een net omgewaaide boom te ontwijken.

Ik zou met vriendinnen L en S naar het Studio Stekker Festival gaan. Het evenement zou ‘s middags al beginnen maar door het noodweer werd de aanvangstijd steeds verschoven. Terwijl de storm rond het huis vloog, zagen we op Facebook update na update verschijnen. Zes uur ‘s avonds werd het uiteindelijk, en dan hadden we nog geluk ook want de meeste festivals werden die dag afgelast.

Als die boot maar gaat, nu met al die wind.

Drie dagen had ik, tot de deadline. Ik zou maandagochtend op de boot naar Schiermonnikoog stappen, dan het eiland bekijken en met een hele serie eilanders praten om daarna twee grote verhalen voor de weekendbijlage te schrijven. Woensdagavond moest ik alles inleveren. De bijlage zou donderdag worden opgemaakt, vrijdag worden gedrukt en zaterdagochtend worden bezorgd.

Past precies.

Als tenminste die fucking boot maar gaat.

Het punt was, ik was nog nooit op Schiermonnikoog geweest. En ik had de ietwat bezorgde eindredacteur verteld dat het geen enkel probleem was dat ik het eiland pas zo kort voor de deadline zou bezoeken. “Dat kan ik heus”, had ik arrogant geroepen. “Makkelijk.” Maar als die boot straks niet zou gaan, dan had ik zeven krantenpagina’s te vullen met verhalen over een plek die ik nog nooit had gezien.

De vertrekhal van veerdienst Wagenborg in Lauwersoog voor de boot naar Schiermonnikoog

Maandagochtend. De vertrekhal van Wagenborg Passagiersdiensten.

Maandagochtend

Maandagochtend. De wekker gaat. Ik hoor hoe de regen woest tegen mijn slaapkamerraam slaat. Ik grijp snel mijn telefoon en check de site van veerdienst Wagenborg. Niets over vertragingen of uitgevallen boten. Ik kijk uit mijn raam en besluit voor de zekerheid haast te maken. Al voor negen uur, ruim op tijd voor de boot van half tien, loop ik de vertrekhal in de haven van Lauwersoog in.

De ruimte is nog bijna leeg. Ik raak aan de praat met een man, een van de medewerkers van Wagenborg. Hij vaart al jaren op de boot van Lauwersoog naar Schier. Ik vertel hem wat ik kom doen en dat ik had gevreesd dat de boot vanwege de storm niet zou gaan. De man kijkt nog eens naar mij, ziet mijn serieuze blik en schiet in de lach. “Meisje”, zegt hij. “De boot naar Schiermonnikoog gaat altijd.”

Er bleek nog veel meer te zijn dat ik niet wist over Schier. Lees hier deel II van dit verhaal.

By | 2017-05-26T22:12:52+00:00 August 23rd, 2015|Categories: Journalistiek|Tags: , , |0 Comments

Leave A Comment